وقتی چوب خط زمان را بر دیوار روزگار حک می کردم پر از کهنگی ها از نو تکرار می شدم...همه چیز برایم تکرار بود،نه گذشتن و رسیدن و نوشدن...

می نگرم به آبی آسمان و دستان سپید تو را ازمیان بی رنگی ابرها می یابم و به شماره ی بوسه هایت می افتم،دیگر چیزی تکرار نمی شود،نمی گذرد،نمی آید،بلکه می ایستد.نگاهم به نگاهت گره می خورد و دوباره از خستگی روزگار در آغوشت به خواب میروم و تو زل میزنی به نگاه خسته ام که در پشت پلکها ی بسته ام دزدانه آرمیده است... ونیرو می گیرم!!! کمی عضلات رویاهایم کش می آید و خستگی از جان تازه ام بیرون می رود و انگار تو دوباره مرا خلق می کنی تا تازگی را به من بچشانی.

چقدر سبک میشوم،با نور رحمتت می آمیزم و تا اوج اجابت لبخند میزنم مرا باز هم به منتهی الیه آرامش صدا بزن من سبز خواهم شد...

**************************************************************************

خدا فرشته های امید را فرستاد...

قلب دختر از عشق بود،پاهایش از استواری و دستهایش از دعا.اما شیطان از عشق و استواری و دعا متنفر بود.پس کیسه ی شرارتش را گشود و محکم ترین ریسمانش را به در کشید.ریسمان نا امیدی را. ناامیدی را دور دختر پیچید،دور قلب و  استواری و دعاهایش.ناامیدی پیله ای شد و دختر،کرم کوچک ناتوانی.

خدا فرشته های امید را فرستاد،تا کلاف ناامیدی را باز کنند،اما دختر به فرشته ها کمک نمی کرد.دختر پیله ی گره در گره اش را چسبیده بود و می گفت:«نه باز نمیشود.هیچ وقت باز نمیشود.»

شیطان میخندید و دور کلاف ناامیدی میچرخید.شیطان بود که میگفت:«نه باز نمی شود،هیچ وقت باز نمی شود.»

خدا پروانه ای را فرستاد،تا پیامی را به دختر برساند.

پروانه بر شانه های رنجور دختر نشست و دختر به یاد آورد که این پروانه نیز زمانی کرم کوچکی بود گرفتار پیله ای.اما اگر کرمی میتواند از پیله اش به در آید پس انسان نیز میتواند.

خدا گفت:«نخستین گره را تو باز کن تا فرشته ها گره های دیگر را.»

دختر نخستین گره را باز کرد...

و دیری نگذشت که که دیگر نه گره ای بود و نه پیله ونه کلافی.

هنگامی که دختر از پیله ی نا امیدی به در آمد،شیطان مدتها بود که گریخته بود.

                                                                         «عرفان نظرآهاری-از کتاب :بالهایت را کجا جا گذاشتی»